#1 Piramides

15 mei

Lisa en ik ontbijten in de luwte van een koningsgraf.

Nadat we gisteren in Shendi onder Koptische gastvrijheid waren bedolven, hebben we een bus genomen richting het noorden. Drie kilometer vóór de piramides stapten we uit de bus de leegte in. Ons plan was om naast de piramides onze tent op te zetten, maar de zon ging onder terwijl we halverwege waren. Onder de imposante sterrenhemel vonden we een kleine cafetaria waar truckers stoppen voor een maaltijd ful, een kop koffie of wat water uit een geitenhuiden waterzak. We mochten er onze tent opzetten.

Voor een TV’tje ligt een man van een jaar of veertig lui op een matras. De cafetaria wordt gerund door vier jonge jongens. Via een schotel kijken ze naar Barçelona – Osasuna. De duisternis strekt zich verder uit dan het oog zien kan, geen ander licht brandt in de leegte. Één van de jongens heeft een lichtere huid en wordt dan ook ‘Abdallah Al Khawadjah’ genoemd, Abdallah de Blanke. De oudste van het stel heeft internet op zijn mobieltje en laat voegt me toe op Facebook. Hij heeft accounting gestudeerd in Khartoum en wil net als veel andere jongeren graag naar Europa. Vooralsnog werkt hij hier in de cafetaria van zijn oom, de man op het matras die inmiddels loom overeind is gekomen en zich bij het gesprek aansluit. Zodra Lisa vertelt dat ze geneeskunde studeert, vertelt de oom hoestend van zijn slechte gezondheid. Hij rookt veel en drinkt. Lisa zegt dat hij daarmee moet stoppen, hij lacht schuldbewust maar lijkt niet van zins gezonder te zullen leven.

De volgende morgen vroeg werpt de zon lange schaduwen over het woestijnige steppelandschap. Lisa en ik liften met een truck de twee kilometer naar de piramides en lopen het laatste stuk nu de temperatuur nog enigszins dragelijk is. Langs de weg ligt een dode dromedaris, even verderop komen twee levende exemplaren ons tegemoet rijden. We betalen voor een ritje en deinen rustig de piramides tegemoet.

In de hoogtijdagen van het Nubische rijk Kush zijn deze koningsgraven aangelegd. Destijds – zo’n 2500 jaar geleden – was het hier minder droog en was er genoeg wild om een stad te voeden.  Nu is de omgeving verlaten. Er is alleen nog een klein dorpje dat dichter bij de Nijl ligt, waar een kleine honderd kleien huizen nog steeds de naam van de oude stad dragen. Een Britse schatgraver heeft een eeuw geleden de toppen van de meeste piramides afgeslagen.

Lisa en ik slenteren wat rond de piramides. Op een groepje Spanjaarden na is er niemand anders. Sommige piramides kun je nog binnengaan om hiërogliefen en ‘Frits-was-hier-1999’-krassen te bewonderen. We kiezen een mooie piramide uit en ontbijten op de onderste laag stenen met wat koekjes, appels en water.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: