Dekzijl en huisraad

2 mrt

Het is zaterdag en ik bevind me bij toeval in een Toyota Hilux in het gezelschap van een Libanese pater en een viertal Soedanese verplegers.

Deze ochtend had ik een gesprek met een Nederlandse pater . Terwijl ik naar de bushalte liep, was de Libanese pater Louis gestopt: ‘Ga je mee naar Mayo, een vluchtelingenkamp buiten Khartoum?’. Met vijf uur tot mijn volgende afspraak en een goed gevoel bij de pater en de verplegers stap ik in. Dit type Toyota is beroemd in deze streken, zie dit fragment uit Top Gear en je begrijpt waarom: Top Gear probeert een Toyota Hilux te vernielen.

De uitgestrekte stad trekt aan onze ogen voorbij, een half uur lang schieten we langs marktjes, industrieterreinen en dorre, lege stukken land. We minderen vaart en rijden de laatste honderd meter stapvoets over een hobbelig terrein, dan zijn we er. Tussen twee stoffige wegen en een kale vlakte in, staan hutten opgerukt uit huisraad en dekzijl. De zon staat hoog, het is heet en de wind brengt stof van over de vlakte mee.

De mensen die zich hier verzameld hebben, willen naar het zuidelijke Wau. Ze komen uit verschillende delen van Noord-Soedan en hebben inmiddels twee maanden op deze plek gewacht tot een bus ze mee komt nemen. In feite zijn ze al sinds hun vlucht noordwaarts in 1989 niet thuis. Bij vluchteling dacht ik tot voor kort aan mensen die tijdelijk hun huis ontvluchten om dan na een jaar of wat weer terug te keren. De realiteit is dat vluchtelingenkampen soms decennia voortbestaan en dat hele generaties er opgroeien.

De pater en zijn verplegers lopen wat hutten af om te controleren hoe het met mensen gaat. Niet goed. Een vrouw ligt met onbehandelde malaria op bed, een andere vrouw is blind door ziekte. Het vreemde is dat ze vrij veel spullen hebben en dat de hutjes van binnen op een manier best knus zijn. Vrolijke kinderen spelen wat rond met eenvoudig speelgoed en mannen zitten zacht wat te praten. Maar wat de situatie deprimerend maakt, is het gebrek aan hulp vanuit de overheid en de onzekere afwachting in het algemeen. Drinkwater wordt verkocht door jonge jongens die op een door een ezel voortgetrokken oliedrum door het kampje rijden. Hoe de families aan geld voor eten en water komen is onduidelijk: sommigen schijnen als dagarbeider te werken maar iets zegt me dat de prijs van arbeid hier niet heel hoog is.

We delen suiker uit en betalen een ezelkar water. Afval waait tegen de hutjes aan. Hoop is er wel. In één van de hutjes wordt ik aangespoord een kindje vast te houden, Infisal heettie. Hij is nog geen maand oud en grijpt met zijn kleine armpjes in de lucht. Infisal betekent separation, afscheiding. Veel baby´s die na het referendum geboren zijn, worden zo genoemd. Een rare vrouw komt steeds op ons toe en begint dan in een hoge en nasale stem een Bijbels lied te zingen. Anderen vallen eerst schoorvoetend en dan vol overgave in. Een van de verplegers vertelt me dat ze zingt van het land van melk en honing. Het Zuiden. Ze zijn op weg terug en hebben bergen hoop.

Advertenties

Eén reactie to “Dekzijl en huisraad”

  1. Hans maart 5, 2011 bij 4:28 pm #

    .Hoi van Plukken,
    Dank voor je mooie verhalen. Goed om te lezen dat in een land waar de situatie zo gespannen is het leven toch z’n gewone gang gaat. Ik bedoel: er is geen avondklok in Khartoum en buiten de stad vliegen de kogels niet om je oren

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: